Θαύματα

Στήν σελίδα αὐτή ἀναφέρονται θαύματα, πού ἔγιναν μέ τήν Χάρη τοῦ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ, τά ὁποῖα οἱ εὐεργετηθέντες μᾶς γνωστοποίησαν προσωπικά, γιά νά τά δημοσιεύσουμε, μέ τήν ἄδειά τους.
Ἄν κι ἐσεῖς ἔχετε βιώσει κάποια ἐμπειρία ἤ θαῦμα μέ τήν χάρη τοῦ Ἁγίου Νικηφόρου, θά χαροῦμε νά τό μοιραστεῖτε μαζί μας καί νά τό δημοσιεύσουμε, μέ τήν ἄδειά σας, στήν ἱστοσελίδα μας. Μεταβεῖτε στήν σελίδα “Επικοινωνία” γιά νά μᾶς ἀποστείλετε τό κείμενό σας.
Εὐχαριστοῦμε πολύ!

Ταξίδι στο Άγιον Όρος

Ὁ κύριος Φανούρης ἀπό τό Περιστέρι ἤθελε νά πάη στό Ἅγιον ῎Ορος, ἀλλά ἡ ὑπηρεσία του (ἐργάζεται στόν Δῆμο) δέν τοῦ ἔδινε ἄδεια. Ἐπειδή εἶχε πρόσφατα διαβάσει τόν βίο τοῦ ὁσίου Νικηφόρου, τόν παρακαλοῦσε μιά ὁλόκληρη ἡμέρα νά τόν βοηθήση γι’ αὐτό. Τό βράδυ βλέπει στόν ὕπνο του τόν ῞Οσιο, ὅπως ἀκριβῶς εἶναι στήν εἰκόνα του, νά τοῦ λέει: «Μή στενοχωριέσαι, παιδί μου, κι ἐγώ θά σέ βοηθήσω».
Τήν ἄλλη ἡμέρα πῆγε στήν ἐργασία του καί τοῦ ἀνακοίνωσαν ὅτι τοῦ δίνουν 10 ἡμέρες ἄδεια, ἐνῶ τοῦ εἶχαν ἀποκλείσει τελείως κάτι τέτοιο. Ὀ κύριος Φανούρης πῆγε μία ἑβδομάδα στό Ἅγιον Ὄρος καί, ὅταν γύρισε, τηλεφώνησε στόν πατέρα Σίμωνα καί, κλαίγοντας, εἶπε τό τί τοῦ εἶχε κάνει ὁ ὅσιος Νικηφόρος, σ’ αὐτόν τόν ἁμαρτωλό καί ἀνάξιο.

8 Φεβρουαρίου 2005

Παρηγοριά και στήριξη για τη διακονία αρρώστων

Ἡ κυρία Πελαγία Κλινάκη, ἀπό τό Ἡράκλειο Κρήτης, μένει μέ τήν κατάκοιτη μητέρα της καί τόν ἄρρωστο ἀδελφό της. ῾Η ἴδια εἶναι 60 ἐτῶν. «Ἀγόρασα», λέει, «τό βιβλίο τοῦ ὁσίου Νικηφόρου τοῦ Λεπροῦ καί ὅταν τό διάβαζα αἰσθάνθηκα μιά εὐωδία νά ἁπλώνεται στόν χῶρο. Γύρω στίς 11 ἡ ὥρα τό βράδυ τῆς ἴδιας ἡμέρας, πήγαινα στό δωμάτιο τοῦ ἀδελφοῦ μου καί αἰσθάνθηκα τήν εὐωδία πάλι στόν διάδρομο τοῦ σπιτιοῦ.
Τρεῖς φορές αἰσθάνθηκα τήν λεπτή αὐτή εὐωδία καί εὐχαρίστησα τόν Ἅγιο, γιατί μέ συγκίνησε ἡ παρουσία του. Σκέφτηκα ὅτι τό ἔκανε αὐτό ὁ Ἅγιος, γιά νά μέ παρηγορήση καί νά μέ στηρίξη, πού ἔχω δύο ἀνθρώπους ἀρρώστους στό σπίτι. Ἦταν κι αὐτός ἄρρωστος καί ξέρει ἀπό αὐτά».

19 Σεπτεμβρίου 2005

Μεσιτεία σε αδιέξοδο επαγγελματικού θέματος

Σεβαστέ πατέρα Σίμωνα,
Διάβασα καί ξαναδιάβασα τό βιβλίο, πού σᾶς ἀξίωσε ὁ Θεός νά γράψετε, γιά τήν ζωή τοῦ ὁσίου Νικηφόρου τοῦ Λεπροῦ. Συγκινήθηκα ἀπό τήν ταπεινή καί ἁγνή μορφή του, ἀπό τήν ὑπομονή καί τήν ἀγόγγυστη στάση του στίς θλίψεις πού πέρασε λόγῳ τῆς ἀνίατης, γιά τά χρόνια ἐκεῖνα, ἀσθενείας του, ἀπό τήν ἀγάπη του στόν Κύριο καί τό ὁλόψυχο δόσιμό του στήν προσευχή.
Ἔτσι παρακινήθηκα ν’ ἀπευθυνθῶ σ’ αὐτόν καί νά ζητήσω τήν μεσιτεία του γιά ἕνα σοβαρό ἐπαγγελματικό θέμα πού ἀντιμετώπιζα ἐκείνη τήν ἐποχή καί, συγκεκριμένα, μιά ἄνευ προηγουμένου ἀρνητική στάση ἀπέναντί μου τοῦ Διευθυντῆ τῆς ὑπηρεσίας μου, μέ ὕβρεις, διαβολές, πλήρη ἀπαξίωση τοῦ προσώπου καί τῆς ἐργασίας μου, τήν ὁποία ὁμολογῶ ὅτι ἔκανα μέ κάθε εὐσυνειδησία, προθυμία καί ἀποτελεσματικότητα.
Συνέχιζα νά ἐπικαλοῦμαι τίς μεσιτεῖες μόνο τοῦ ὁσίου Νικηφόρου τοῦ Λεπροῦ, πιστεύοντας ὅτι, ἄν γινόταν αὐτό τό θαῦμα καί ἄλλαζε ἡ στάση τοῦ Διευθυντῆ ἀπέναντί μου, αὐτό θά ἦταν χάρη στίς δικές του πρεσβεῖες, ἀφοῦ δέν ἐπικαλέστηκα κανενός ἄλλου Ἁγίου τήν μεσιτεία, ὥστε νά μπορῶ νά βεβαιώσω, μέ μιά ἐπιστολή ὁμολογίας, περί τῆς παρρησίας πού ἔχει ὁ ῞Οσιος στόν Θεό.
Γυρνώντας στό γραφεῖο μου μετά ἀπό ὀλιγοήμερες διακοπές –λίγους μῆνες ἀργότερα– πληροφορήθηκα, ὅτι ὁ Διευθυντής μοῦ εἶχε ἀναθέσει μιά ὑπεύθυνη θέση καί ἕνα ἀντικείμενο ἐργασίας, πού προϋπέθετε τήν ἐμπιστοσύνη τοῦ ἀναθέτοντος στό πρόσωπο καί στίς ἱκανότητες τοῦ ὑφισταμένου του. Ἀκολούθησε ἀμέσως τηλεφώνημα ἀπό τόν Διευθυντή σέ σοβαρό καί συγχρόνως φιλικό τόνο, μιά δημόσια ἀναγνώριση ἐνώπιον τῶν συναδέλφων γιά τήν μεθοδικότητα τῆς ἐργασίας μου καί τό προσωπικό του ἐνδιαφέρον νά βελτιώση τά μέσα πού ἔχω στήν διάθεσή μου γιά τήν νέα μου ἐργασία.
Ὄλοι, ὅσοι γνώριζαν τήν προηγούμενη συμπεριφορά του ἀπέναντί μου, ἔμειναν ἔκπληκτοι ἀπό τήν θαυμαστή πράγματι αὐτή ἀλλαγή κι ἐγώ δοξάζω τόν Θεό γιά τόν Ἅγιό Του, ὅσιο Νικηφόρο τόν Λεπρό, τόν ὁποῖο συστήνω μέ πίστη καί μέ θέρμη σέ ἄλλους καί ἐπικαλοῦμαι ὅλο καί συχνότερα.
Μέ εὐγνωμοσύνη, πρός δόξαν Θεοῦ, Π.Δ.

4 Ἰανουαρίου 2006

Ζωντανό λείψανο

Ἕνας εὐλαβής χριστιανός, νέος στήν ἡλικία – πού γιά προσωπικούς λόγους θέλησε νά διατηρήση τήν ἀνωνυμία του– πῆγε κάποιαν ἡμέρα στόν πατέρα Εὐμένιο καί τοῦ εἶπε: «Πάτερ, ἄκουσα ὅτι ἔχετε ἅγια λείψανα τοῦ πνευματικοῦ σας, τοῦ πατρός Νικηφόρου. Θά ἤθελα νά μοῦ δώσετε κι ἐμένα, γιά εὐλογία, νά προστατεύουν τήν οἰκογένειά μου».
Ὁ πατήρ Εὐμένιος τοῦ ἔδωσε ἕνα τεμάχιο. Ἐκεῖνος τό πῆρε, τό τύλιξε μέ εὐλάβεια καί τό ἔβαλε στό τσεπάκι τοῦ ὑποκαμίσου του –ἦταν καλοκαίρι– καί μετά ἔφυγε μέ τήν μηχανή του γιά τό σπίτι του.
Καθ᾿ ὁδόν, καί ἐνῶ ἔτρεχε μέ ἀρκετά μεγάλη ταχύτητα, τοῦ ἐρχόταν μία ἄρρητη εὐωδία συνέχεια. Καί, παρ᾿ ὅλο πού ἔπρεπε, φυσιολογικά, ἀπ᾿ ὅ,τι ἔλεγε ὁ ἴδιος, «τήν εὐωδία αὐτή νά τήν παίρνη ὁ ἀέρας λόγῳ τῆς ταχύτητος», ὡστόσο ἡ εὐωδία τόν πλημμύριζε ὁλόκληρον.
Τό σημαντικώτερο ὅμως εἶναι τό ἑξῆς: ῞Οταν αὐτός πῆγε στό σπίτι του, λέει στήν γυναίκα του: «Ἔλα, γρήγορα, νά ἀσπασθῆς ἕνα ἅγιο λείψανο πού ἔφερα». Ἡ γυναίκα του, ὅταν πῆγε νά τό προσκυνήση, πετάχθηκε τρομαγμένη πρός τά πίσω καί φώναξε, «Μ᾿ ἔκαψε, μ᾿ ἔκαψε!». Ἀργότερα ἡ ἴδια διαβεβαίωνε: «῞Οταν πλησίασα τά χείλη μου νά ἀσπασθῶ τό ἅγιο λείψανο, αἰσθάνθηκα μιά ἔντονη θερμότητα, κάτι σάν κάψιμο, γι᾿ αὐτό φοβήθηκα καί πετάχθηκα πρός τά πίσω».
Ἔκτοτε ἡ γυναίκα αὐτή ἔγινε πιό πιστή, γιατί μέχρι τότε ἦταν, λίγο ὥς πολύ, ἀδιάφορη στά πνευματικά. Μετά τοποθέτησαν τό ἅγιο λείψανο στό προσκυνηταράκι τους καί τοῦ ἀνάβουν καντηλάκι κάθε μέρα.

Ανακούφιση από εντερικές ενοχλήσεις

Καλησπέρα σας. Θα ήθελα και εγώ να καταθέσω την εμπειρία μου από τη θαυμαστή επέμβαση του αγίου Νικηφόρου του λεπρού στη ζωή μου. Το καλοκαίρι του 2021 ξεκίνησα μία φαρμακευτική αγωγή η οποία μετά από λίγο καιρό μου δημιούργησε πρόβλημα στο έντερο, με αποτέλεσμα να έχω συνεχώς ενοχλήσεις. Οι ενοχλήσεις ήταν σχεδόν καθημερινές και με ανησυχούσαν πολύ. Είχα ακούσει για τον άγιο Νικηφόρο τον λεπρό, αλλά δεν ήξερα τίποτα για τη ζωή του, μέχρι που μια μέρα αποφάσισα να αγοράσω το βιβλίο του και να το διαβάσω. Η ζωή του και τα θαύματά του με συγκίνησαν πολύ και άρχισα και εγώ να τον παρακαλώ για τις ενοχλήσεις που είχα. Στις 4 Ιανουαρίου 2022, ημέρα κατά την οποία εορτάζεται η μνήμη του, πήγα στη Θεία Λειτουργία και για άλλη μια φορά τον παρακάλεσα να πάρει μακριά τις ενοχλήσεις που είχα στο έντερο. Μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας και καθώς έβγαινα από τον ναό, η ενόχληση στο έντερο σταμάτησε εντελώς, ενώ όλον αυτόν τον καιρό ήταν ήπια, αλλά συνεχόμενη. Από τότε νιώθω τον άγιο προστάτη μου, τον επικαλούμαι κάθε πρωί πριν φύγω για τη δουλειά μου. Τον αγαπώ πολύ και πιστεύω πως είναι δίπλα μου κάθε μέρα. Την ευχή του να έχουμε όλοι μας! Α.Δ. (παρακαλώ να διατηρηθούν μόνο τα αρχικά του ονόματος)

Θεραπεία παράλυτου παιδιού

Θά σᾶς διηγηθῶ κάτι πού συνέβη στήν οἰκογένειά μου. Τό καλοκαίρι πού μᾶς πέρασε, συνέβη ἕνα πολύ σοβαρό ἀτύχημα στόν γυιό μου Ἀναστάσιο. Καθώς ἔκανε βουτιά στήν θάλασσα χτύπησε μέ τό κεφάλι στόν βυθό, ἔσπασε τόν αὐχένα του καί ἔμεινε τελείως παράλυτος. Τόν μεταφέραμε στό νοσοκομεῖο καί ἡ ἐπέμβαση, πού τοῦ ἔκαναν οἱ γιατροί, ἀπέτυχε. Τά δυσάρεστα νέα κυκλοφόρησαν ἀμέσως σέ συγγενεῖς, φίλους καί πελάτες μου.
Πήγαινα καθημερινῶς στό νοσοκομεῖο. Κάποια μέρα μοῦ τηλεφώνησε ἡ κυρία Μαρία, πελάτισσά μου, καί μοῦ εἶπε: «Θέλω νά ἐπισκεφθῶ τόν Ἀναστάσιο καί νά τοῦ φέρω καί τά ἅγια λείψανα τοῦ ὁσίου Νικηφόρου τοῦ Λεπροῦ». Μέ χαρά περίμενα πότε θά ἔρθη ἡ ὥρα νά μᾶς ἐπισκεφθῆ, γιατί τήν ἔχω σέ πολύ μεγάλη ἐκτίμηση.
Ὅταν μπήκαμε στό δωμάτιο τοῦ Ἀναστασίου, ἡ κυρία Μαρία τόν καλησπέρισε καί συζήτησαν γιά τό ἀτύχημά του. Μετά ἀπό λίγα λεπτά τοῦ εἶπα ὅτι ἡ κυρία Μαρία εἶχε φέρει τά ἅγια λείψανα γιά νά προσκυνήση καί νά παρακαλέση τόν ὅσιο Νικηφόρο νά τόν κάνει γρήγορα καλά.
Ὅταν τά πλησιάσαμε στό κεφάλι τοῦ γυιοῦ μου γιά νά τά φιλήση, αἰσθάνθηκε μιά πολύ ὄμορφη εὐωδία. Ἡ κουνιάδα μου, πού καθόταν δίπλα μου, στήν γωνία τοῦ δωματίου, μέ κοίταξε σαστισμένη στά μάτια καί μοῦ εἶπε: «Μύρισες τίποτε;». Τῆς ἀπάντησα, ὄχι, κι ἐκείνη μέ κοίταξε μέ ἀπέραντη ἔκπληξη.
Ὅταν τελείωσε τό προσκύνημά του ὁ Ἀναστάσιος, προσκυνήσαμε κι ἐμεῖς μέ τήν σειρά μας. Ἡ κυρία Μαρία μοῦ εἶπε ὅτι θά μᾶς ἄφηνε τό ἅγιο λείψανο τρεῖς μέρες. Τό βάλαμε στό προσκέφαλο τοῦ Τάσου καί φύγαμε ἀπό τό δωμάτιό του, γιατί ἦταν ἐξαντλημένος καί ἤθελε νά κοιμηθῆ. Ἐγώ μπαινόβγαινα στό δωμάτιο γιά νά βλέπω τί κάνει.
Κάποια στιγμή ὁ γυιός μου ἀνοίγει τά μάτια του καί μέ ρωτάει: «Μπαμπᾶ, ποιός εἶναι αὐτός ὁ παππούλης, πού μοῦ τρίβει τά πόδια;». Ἀπορημένος τοῦ λέω: «Κανένας δέν εἶναι. Κοιμήσου». Καί μοῦ ξαναλέει: «Νά ἐκεῖ εἶναι, δέν τόν βλέπεις;» καί δείχνει τά πόδια του. Καί μετά λέει: «Ἄχ, ἔφυγε ὁ παππούλης». Ἐγώ, στό ἄκουσμα αὐτῶν τῶν λόγων, ἀνατρίχιασα. Αὐτό συνέβη τό καλοκαίρι τοῦ 2009, στίς ἀρχές Ἰουλίου.
Τό γεγονός αὐτό ἐπιβεβαιώνει καί ἡ ἀδελφή μου, ἡ ὁποία κάθε φορά πού διάβαζε τήν Παράκληση τοῦ ἁγίου Νικηφόρου, γιά τήν ἀποκατάσταση τῆς ὑγείας τοῦ Τάσου μας, αἰσθανόταν ἄρρητη εὐωδία νά βγαίνη ἀπό τά λείψανά του.
Ὁ Τασούλης μας ἔγινε καλά μέ τήν βοήθεια τοῦ ἁγίου Νικηφόρου καί βρίσκεται τώρα στήν Γερμανία γιά φυσικοθεραπεῖες. Πάντα θά εὐχαριστῶ καί θά δοξολογῶ μέσα ἀπό τήν καρδιά μου τόν ἅγιο Νικηφόρο γιά τό μεγάλο καλό, πού ἔκανε στό παιδί μου.

Ἀρχιμήδης Θεοδωρίδης

Θαυμαστή επέμβαση του Οσίου στην Κωνσταντινούπολη

Πρίν ἀπό ἕνα χρόνο εἶχα βιώσει ἕνα μεγάλο θαῦμα ἀπό τόν ὅσιο Νικηφόρο τόν Λεπρό, στό ἀεροδρόμιο τῆς Ρώμης στήν Ἰταλία. Ἀλλά δέν ἔμεινε ἐκεῖ. Σέ πρόσφατο ταξίδι μου στήν Κωνσταντινούπολη γιά μιά προσκυνηματική ἐκδρομή, ἔζησα ἕνα δεύτερο μεγάλο θαῦμα ἀπό τόν Ἅγιο.
Ἐνῶ ξεκινούσαμε γιά τήν ἐπιστροφή μας στήν Ἑλλάδα, στήν εἴσοδο τοῦ ξενοδοχείου, ὅπου διέμενα, εἶδα ὅτι ἔλειπε τό διαβατήριό μου. Ἀφοῦ ἔψαξα ὅλα μου τά πράγματα, διεπίστωσα ὅτι τό εἶχα χάσει. Σέ τρεῖς ὧρες πετούσαμε καί ἐγώ δέν εἶχα διαβατήριο.
Κατάλαβα ὅτι θά εἴχαμε πρόβλημα καί ὅτι στήν Κωνσταντινούπολη θά ἔπρεπε νά καθίσω περισσότερες ἡμέρες καί θά ἔχανα καί τό εἰσιτήριό μου. Τότε μέ τούς συμπροσκυνητάς μου ἀρχίσαμε νά ψάχνουμε, πῶς θά φεύγαμε σέ τρεῖς ὧρες χωρίς νά χάσουμε τήν πτήση.
Συγχρόνως ὅμως, ὅλοι προσευχόμαστε στόν ὅσιο Νικηφόρο νά μᾶς βοηθήση. Κι ἔτσι ἔγινε. Ἐνῶ στήν Κωνσταντινούπολη ἐκείνη τήν περίοδο εἶχαν Ραμαζάνι καί ὅλα ἦταν κλειστά, ἐμεῖς μέ τήν βοήθεια τοῦ Ὁσίου μπορέσαμε καί βρήκαμε φωτογράφο ἀνοικτό καί βγάλαμε φωτογραφίες, πού ξέραμε ὅτι ἤθελε τό Προξενεῖο γιά νά μᾶς ἐκδώσουν βεβαίωση ἀπωλείας τοῦ διαβατηρίου.
Τό Προξενεῖο ἦταν καί αὐτό κλειστό, λόγῳ τῆς ἀργίας. Μετά ἀπό πολλές προσπάθειες, βρέθηκε ὁ ὑπεύθυνος γραμματεύς καί μᾶς ἐξυπηρέτησε πολύ πρόθυμα καί γρήγορα. Ἀκόμη καί ὁ ταξιτζῆς, πού μᾶς ἐξυπηρετοῦσε, τό ἔκανε μέ αὐτοθυσία: ἔτρεχε πολύ γρήγορα, ἔκανε ἀναστροφές, ἔμπαινε σέ μονόδρομους.
Στά μισά τοῦ δρόμου πρός τό ἀεροδρόμιο, διαπιστώσαμε ὅτι, ἀπό τήν βιασύνη καί τό ἄγχος, εἴχαμε ξεχάσει μιά τσάντα στό Προξενεῖο. Γυρίσαμε πάλι πίσω γιά νά τήν πάρουμε. Καί, παρ’ ὅλα αὐτά πού ἔγιναν, καταφέραμε νά εἴμαστε στό ἀεροδρόμιο σχεδόν στήν ὥρα μας.
Μέ τήν βεβαίωση πού μοῦ εἶχε δώσει τό Προξενεῖο δέν ἦταν σίγουρο ὅτι θά μέ ἄφηναν νά ταξιδέψω, γιατί λειτουργοῦν διαφορετικά ἐκεῖ. Καί αὐτό τό λέω, γιατί ἀπό τό Προξενεῖο μᾶς προειδοποίησαν ὅτι χρειαζόταν καί βεβαίωση ἀπωλείας ἀπό τήν Ἀστυνομία, πρᾶγμα πολύ δύσκολο καί ἀνέφικτο γιά ἐκείνη τήν ἡμέρα. Ὅμως τό θαῦμα ἔγινε καί μέ ἄφησαν νά περάσω ἀπό τόν ἔλεγχο χωρίς καμμιά δυσκολία. Ὅλα πῆγαν πολύ καλά μέ τήν βοήθεια καί τήν χάρη τοῦ ὁσίου Νικηφόρου καί τόν εὐχαριστῶ πολύ, γιά δεύτερη φορά, ἀπό βάθους καρδίας.

Κόκκαλης Ἀστέριος
Θεολόγος, Ἐλατοχώρι Πιερίας.

Ευωδία λειψάνων

Ἡ μητέρα μου, μιά ἡμέρα, καθώς ἦταν μέσα στό σπίτι της, ἔνοιωσε μιά ἰσχυρή εὐωδία νά πλημμυρίζη τόν χῶρο. Ἀρχικά, τῆς φάνηκε σάν κάποιος νά θυμιάζη τό σπίτι της μ’ ἕνα ὑπέροχο θυμίαμα.
Τότε ἄρχισε νά ψάχνη τούς χώρους τοῦ σπιτιοῦ της, νά δῆ ἀπό ποῦ ἐρχόταν αὐτή ἡ θεσπέσια εὐωδία. Στήν συνέχεια, ἄνοιγε τίς πόρτες καί τά παράθυρα, γιά νά διαπιστώση ἄν ἡ εὐωδία αὐτή ἐρχόταν ἀπ’ ἔξω ἀπό τό σπίτι. Δέν βρῆκε ὅμως τίποτε. Κάποια στιγμή, κατευθύνθηκε σ’ ἕνα συγκεκριμένο σημεῖο τοῦ σπιτιοῦ, ὅπου εἶχε τό βιβλίο τοῦ ἁγίου Νικηφόρου καί, τότε, ἔνοιωσε πολύ ἔντονα τήν εὐωδία νά τήν πλημμυρίζη.
Αὐτό τό ἔνοιωσε τρεῖς φορές. Τότε ἄρχισε νά κάνη τόν σταυρό της καί νά ἀσπάζεται τόν Ἅγιο καί νά τόν εὐχαριστῆ πού τήν ἐπισκέφθηκε ἐκείνη τήν ἡμέρα, γιά νά τήν παρηγορήση καί νά τήν ἐνισχύση σέ κάποιες δυσκολίες πού ἀντιμετώπιζε ἐκείνη τήν ἐποχή.

Μαρία Βαλουγεώργη
Θεσσαλονίκη

Θαυμαστή εμφάνιση σε όνειρο μοναχής

Ἀπό τόν πατέρα Σίμωνα Μοναχό ἔλαβα μία ἡμέρα ἕνα βιβλίο γιά τόν ὅσιο Νικηφόρο τόν Λεπρό. Μοῦ ἔκανε μεγάλη ἐντύπωση τό βιβλίο αὐτό καί αἰσθάνθηκα μεγάλη ἐπιθυμία νά γνωρίσω τόν Ὅσιο.
Ἐπί δύο ἑβδομάδες παρακαλοῦσα τόν ὅσιο Νικηφόρο νά μέ ἀξιώση νά τόν γνωρίσω καί νά προσεύχωμαι μέ πολλή θέρμη πρός αὐτόν, δι’ εὐχῶν τοῦ ὑποτακτικοῦ του γέροντος Εὐμενίου.
Μετά ἀπό δύο ἑβδομάδες, ἕνα βράδυ στόν ὕπνο μου, βρέθηκα σέ ἕνα χωριό τῆς Εὐρυτανίας, στό πατρικό σπίτι τοῦ πατέρα Σίμωνα (ὀφείλω νά προσθέσω ὅτι οὐδέποτε ἔχω ἐπισκεφθῆ τό σπίτι τοῦ πατέρα Σίμωνα).
Ἐκεῖ μέ περίμενε ὁ ἀδελφός του Θεοφάνης καί μοῦ λέει: «Ἔλα, βρέ παιδάκι μου, γρήγορα, γιατί θέλω νά σοῦ συστήσω τόν Γέροντα». Στήν ἄκρη ἑνός ὡραίου δωματίου βλέπω κατάκοιτο ἕναν σεβάσμιο Γέροντα, πού ἅπλωσε τό χέρι του καί μέ σταύρωσε. Ξύπνησα μέ μεγάλη χαρά. Τήν ἄλλη μέρα κοίταξα τήν φωτογραφία τοῦ βιβλίου, πού μοῦ εἶχε στείλει ὁ πατήρ Σίμων, καί ἦταν τό ἴδιο πρόσωπο πού εἶχα δεῖ στόν ὕπνο μου.
Εὐχαριστῶ τόν Κύριο πού ἐπέτρεψε, δι’ εὐχῶν τοῦ γέροντος Εὐμενίου, νά γνωρίσω τόν ὅσιο Νικηφόρο.

Φωτεινή Μοναχή