Θαύματα

Στήν σελίδα αὐτή ἀναφέρονται θαύματα, πού ἔγιναν μέ τήν Χάρη τοῦ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ, τά ὁποῖα οἱ εὐεργετηθέντες μᾶς γνωστοποίησαν προσωπικά, γιά νά τά δημοσιεύσουμε, μέ τήν ἄδειά τους.
Ἄν κι ἐσεῖς ἔχετε βιώσει κάποια ἐμπειρία ἤ θαῦμα μέ τήν χάρη τοῦ Ἁγίου Νικηφόρου, θά χαροῦμε νά τό μοιραστεῖτε μαζί μας καί νά τό δημοσιεύσουμε, μέ τήν ἄδειά σας, στήν ἱστοσελίδα μας. Μεταβεῖτε στήν σελίδα “Επικοινωνία” γιά νά μᾶς ἀποστείλετε τό κείμενό σας.
Εὐχαριστοῦμε πολύ!

Μαρτυρία Ἀρχιμανδρίτου Νικοδήμου Γιαννακοπούλου

Ἐγνώρισα τόν π. Νικηφόρο τό ἔτος 1961 στό Νοσοκομεῖο Λοιμωδῶν Νόσων, τό τότε Λεπροκομεῖο. Πηγαίναμε, μιά συντροφιά νέων τότε, μέ τόν τότε διάκονο καί μετέπειτα Μητροπολίτη Χαλκίδος Νικόλαο Σελέντη. Αὐτός μᾶς παρακινοῦσε νά δώσουμε λίγη χαρά στούς κοινωνικά ἀπομονωμένους ἀσθενεῖς ἀδελφούς μας, νά τούς ἀγκαλιάσουμε, νά φᾶμε μαζί τους ἀπό τό ἴδιο πιάτο τους, νά κοινωνήσουμε μετά ἀπό αὐτούς.
῞Ενας ἀπό αὐτούς ἦταν καί ὁ π. Νικηφόρος. Ἔφερε πασιφανῆ τά σημάδια τῆς νόσου. Τυφλός, ἀκρωτηριασμένος, καταβεβλημένος σωματικά. Ἀμέσως ὅμως διέκρινες, μέσα ἀπό τό ἀσθενικό ἐκεῖνο σῶμα, νά βγαίνη μιά δύναμη πνευματική, ἕνας ἔνθεος ζῆλος, μιά ἀπέραντη ἀγάπη καί μιά εἰρήνη, πού σέ διαπότιζε ὁλόκληρον.
Ἐκεῖνο, πού ἰδιαιτέρως θυμᾶμαι ἀκόμα, ἦταν ἡ πάλη του μέ τούς δαίμονας. Δεχόταν πολλές ἐπιθέσεις καί ὡρισμένες φορές οἱ συμπλοκές ἔφθαναν καί σέ σωματική πάλη. Καί ὅταν «τῇ δυνάμει τοῦ Σταυροῦ» τούς ὑπέτασσε, ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ ᾽Ιησοῦ τούς ἐμάστιζε καί τούς ἐξανάγκαζε νά ὁμολογοῦν τίς δαιμονικές τους δραστηριότητες. Ἔλεγε σ᾽ αὐτούς: «Πές μου, κασσίδη, ποῦ ἤσουν ἀπόψε;» Καί, ὅταν τό δαιμόνιο ὡμολογοῦσε τίς ἧττες του, ὁ πατήρ Νικηφόρος χαιρόταν καί δόξαζε τόν Θεό. Καί, ὅταν κάποιος Χριστιανός ἔπεφτε στίς παγῖδες του, λυπόταν καί προσευχόταν.
Τό μικρό νοσοκομειακό δωμάτιό του ἦταν γιά μᾶς τόπος πνευματικῆς βοηθείας καί ἀγαλλιάσεως. Εἴχαμε ἐμπρός μας ἕναν ἀγωνιστή τοῦ «καλοῦ ἀγῶνος» καί παίρναμε δύναμη. Ἡ παρρησία του στόν θρόνο τοῦ Θεοῦ, μέ τίς πυρφόρες προσευχές του, μᾶς χάριζε τή δρόσο τοῦ Πνεύματος, μᾶς συμπαρέσυρε σέ πνευματική ἀνάταση, σέ θεῖο ζῆλο, ἔστω καί ἄν γιά τόν γράφοντα ὁ ζῆλος μαραινόταν εὔκολα.
Μέ πολλή ἁπλότητα, χωρίς πολλές διδασκαλίες, ἦταν πνευματικός ὁδηγός, γιατί ἦταν ὁ ἴδιος μέ τή ζωή του μιά πηγαία διδασκαλία, Ἔδειχνε σέ ὅλους, πολλές φορές καί μέ τή σιωπή του, τόν λαλοῦντα μέσα του Θεόν –«οὐ γάρ ὑμεῖς ἐστε οἱ λαλοῦντες, ἀλλά τό Πνεῦμα τοῦ Πατρός ὑμῶν τό λαλοῦν ἐν ὑμῖν» (Ματθ. 10:20).
Ἄς ἔχουμε τήν εὐχή του, καί ἄς πρεσβεύη γιά νά εὕρωμεν ἔλεος ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως.

Μαρτυρία του Σεβ. Μητροπολίτου Αχελώου κ.κ. Ευθυμίου

Κατά τή δεκαετία 1955-1965 διετέλεσα Γενικός Γραμματεύς τῆς «Παγκοσμίου Ἀδελφότητος Ὀρθοδόξων Νεολαιῶν SYNDESMOS». Τό ἔτος πού ἤμουνα διάκονος (1962-1963) ἐπισκέφθηκα τό Νοσοκομεῖο Λοιμωδῶν Νόσων, στήν Ἁγία Βαρβάρα, ὅπου διακόνησα στή Θεία Λειτουργία.
Μετά τή θεία Λειτουργία, μέ ὡδήγησαν σέ ἕνα μικρό δωμάτιο, ὅπου ἔμενε ὁ μοναχός Νικηφόρος, πού ἦταν λεπρός, τυφλός καί κατάκοιτος. Δέν τόν γνώριζα οὔτε μέ γνώριζε. Ἦταν ἡ πρώτη καί μοναδική φορά πού συναντηθήκαμε.
Εὔκολα ἀνοίξαμε μιά πνευματική συζήτηση. Μοῦ ἔκανε ἐντύπωση ὅτι ὁ λεπρός καί τυφλός μοναχός συμμετεῖχε μέ πολύ ἐνδιαφέρον καί ζωηρότητα στή συζήτηση καί ὅτι ἐκεῖνος ἦταν πού μιλοῦσε πιό πολύ. Θυμᾶμαι πώς δέν τόν κούραζε καθόλου ἡ πνευματική συζήτηση.
Κατά τή διάρκεια τῆς συζητήσεως, ἰδιαίτερη ἔκπληξη μοῦ προκάλεσε ἡ ἑξῆς λεπτομέρεια (καί γι’ αὐτό ἄλλωστε τή θυμᾶμαι, ὕστερα ἀπό τόσα χρόνια): Λόγῳ τῆς ἰδιότητός μου, ὡς Γενικοῦ Γραμματέως τῆς Ἀδελφότητος SYNDESMOS, ὅπως προανέφερα, ἐπικοινωνοῦσα μέ τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη κυρό Ἀθηναγόρα, καθώς καί μέ ἄλλους πατριάρχες, ἀρχιερεῖς καί ἀξιωματούχους τῆς Ὀρθοδοξίας. Τό θέμα αὐτό δέν τό συζητήσαμε μέ τόν Νικηφόρο, ἴσως ὅμως ἐκεῖνος νά εἶχε πληροφορηθῆ τήν ἰδιότητά μου αὐτή. Αὐτό δέν τό γνωρίζω.
Σέ μιά στιγμή καί ἐντελῶς αὐθόρμητα, ὁ λεπρός Μοναχός διετύπωσε τήν ἑξῆς σκέψη:
— Μερικοί κληρικοί φαντάζονται πώς θά γίνουν πατριάρχες!
Τά λόγια αὐτά τοῦ μοναχοῦ μέ ἔκαναν νά ἀπορήσω. Καί τοῦτο γιατί ἦταν σάν νά διάβαζε μιά ἔμμονη σκέψη μου πού δέν θυμᾶμαι μέ ποιά ἀφορμή γλιστροῦσε σάν σκουλήκι μέσα μου ἐκεῖνο τόν καιρό…
Τό περιστατικό αὐτό μέ ἔκανε νά πιστεύσω πώς ὁ λεπρός Νικηφόρος, μέσα στό σκοτάδι τῆς μακρᾶς καί ὀδυνηρῆς δοκιμασίας του, εἶχε δεχθῆ ἀπό τό Πανάγιο Πνεῦμα τό χάρισμα τῆς διορατικότητος.
Ζητῶ καί τώρα τίς προσευχές καί τίς πρεσβεῖες του!

17 Σεπτεμβρίου 2002

Ἁγνή Μοναχή - θεραπεία Ἁγιογράφου

Σεβαστέ μας π. Σίμων.
Στή συλλογή τῶν θαυμάτων τοῦ Ὁσίου Νικηφόρου θά θέλαμε νά σᾶς προσθέσωμε καί τό δικό μας θαῦμα.
Ἡ Ἀδ. Εὐσεβία, ἡ Ἁγιογράφος μας, ἔσπασε τήν κερκῖδα τοῦ δεξιοῦ χεριοῦ μόλις πήραμε τήν παραγγελία ἑνός τέμπλου τῆς ἐκκλησίας τοῦ Ἁγίου Παρθενίου Λαμψάκου.
Κατά τήν περίοδο τοῦ γύψου, ἕνα βράδυ ἄκουγε τήν βιογραφία καί τά θαύματα τοῦ Ὁσίου ἀπ᾿ τόν σταθμό τῆς Πειραϊκῆς Ἐκκλησίας καί μέ κατάνυξη παρεκάλεσε τόν Ὅσιο νά τήν θεραπεύση καί ὑπεσχέθη ν᾿ ἁγιογραφήση τήν εἰκόνα του. Αὐτοστιγμεί κίνησε καί τά πέντε μαρμαρωμένα δάκτυλά της χωρίς νά αἰσθάνεται κανένα πόνο.
Ἐν συνεχείᾳ, μόλις βγῆκε ὁ γύψος, μόνο μέ δύο φυσιοθεραπεῖες ἀποκατεστάθη τό χέρι της τελείως καί ἄρχισε νά ἁγιογραφῆ τό τέμπλο. Ἀμέσως μετά θά ἐκτελέση καί τό τάμα της.

Μετ᾿ εὐχαριστιῶν καί σεβασμοῦ
Ἁγνή Μοναχή
Καθηγουμένη Ἱ. Μ. Παναγίας Ἐλεούσης
Κάλυμνος, 8/1/2012

Ἱερομόναχος Λουκᾶς - Καλλιόπη Χατζηγρίβα - φύλο παιδιού

Ἀναφορά σχετικά μέ τόν Ὅσιο Νικηφόρο τόν λεπρό.
Μιά γνωστή μου κυρία ὀνόματι Καλλιόπη Χατζηγρίβα, ἀπό τήν Λάρισα, μέ πληροφόρησε, ἀφοῦ προηγουμένως εἶχε διαβάσει τόν βίο τοῦ Ὁσίου Νικηφόρου, ὅτι, ὅταν ἔμεινε ἔγκυος, οἱ γιατροί τῆς εἶπαν ὅτι θά γεννήση κορίτσι.
Μιά νύχτα στό ὄνειρό της εἶδε τόν Ὅσιο Νικηφόρο καί τῆς εἶπε, τό παιδί πού θά γεννήση νά τό ὀνομάση Νικηφόρο. Αὐτή ἔκπληκτη τοῦ εἶπε πώς δέν θά γεννήση ἀγόρι, ἀλλά κορίτσι, κατά τήν γνώμη τῶν γιατρῶν. Τότε ὁ Ὅσιος Νικηφόρος τῆς εἶπε ὅτι, ὄχι, τό παιδί εἶναι ἀγόρι καί νά τό ὀνομάση Νικηφόρο. Ξύπνησε ἡ κυρία αὐτή μέ ἀπορία καί ἔκπληξη γιά τό ὄνειρο πού εἶδε, μή μπορώντας νά δώση ἐξήγηση. Ἀργότερα, ὅταν ξαναπῆγε στόν γιατρό γιά νέες ἐξετάσεις σχετικά μέ τήν πορεία τῆς ἐγκυμοσύνης, ὁ γιατρός τῆς εἶπε πώς ἔγινε λάθος τήν πρώτη φορά καί πώς τό παιδί εἶναι ἀγόρι, πράγμα πού ἐπιβεβαιώθηκε μέ τήν γέννηση τοῦ παιδιοῦ.

Ἱερομόναχος Λουκᾶς
Ἱερά Μονή Ξενοφῶντος
Ἅγιον Ὄρος

Πατήρ Εὐλόγιος - θεραπεία καρκίνου

Ὁ πατήρ Εὐλόγιος, ἱερομόναχος τῆς Ἱ. Μ. Ἁγίας Παρασκευῆς Μαζίου Μεγάρων, μᾶς διηγήθηκε ἕνα θαυμαστό γεγονός πού ἔκανε ὁ Ὅσιος Νικηφόρος σέ ἕναν ἐξάδελφό του.
Ὁ Δημήτριος, ἡλικίας 17 ἐτῶν, εἶχε σοβαρό πρόβλημα ὑγείας μέ ἔντονους πόνους στήν περιοχή τῶν γεννητικῶν ὀργάνων καί ντρεπόταν νά τό φανερώση. Σύν τῷ χρόνῳ, ὅμως, ἡ κατάστασις χειροτέρευε, οἱ πόνοι αὐξάνονταν καί, ὅταν ἔφτασε στό ἀπροχώρητο, τότε τό εἶπε στούς δικούς του, οἱ ὁποῖοι τόν πῆραν, ἀνήμερα τῶν Θεοφανείων τοῦ 2011, καί τόν πῆγαν στόν Ἅγιο Σάββα. Μετά ἀπό πολλές ἐξετάσεις, διαπιστώθηκε καθολικός καρκίνος σέ βαθμό πού οἱ γιατροί εἶπαν ὅτι δέν μποροῦν νά κάνουν τίποτε. Ἔδωσαν στό παιδί, ἄν ὄχι ἡμέρες, μόνον λίγες ἑβδομάδες ζωή.
Ἡ μητέρα τοῦ πατρός Εὐλογίου, θεία τοῦ νεαροῦ Δημητρίου, πού εὐλαβεῖτο τόν Ὅσιο Νικηφόρο, ἄρχισε νά διαβάζη τό βιβλίο «Νικηφόρος ὁ Λεπρός, τῆς καρτερίας ἀθλητής λαμπρός», σάν παράκληση πρός τόν Ὅσιο, γιά νά γίνη τό παιδί καλά. Ὅταν τελείωνε τήν ἀνάγνωση, ξανάρχιζε τό βιβλίο ἀπό τήν ἀρχή, παρακαλώντας πάντα μέ θέρμη τόν Ὅσιο νά κάνη τόν ἀνεψιό της καλά.
Ἡ κατάσταση τοῦ νεαροῦ ἄρχισε σιγά-σιγά νά βελτιώνεται, οἱ πόνοι νά ἐλαττώνονται καί, λίγο πρίν ἀπό τό Πάσχα, ὅταν τόν πῆγαν πάλι στό νοσοκομεῖο, οἱ γιατροί διεπίστωσαν ὅτι τό παιδί εἶχε θεραπευθεῖ τελείως. Ἐπανέλαβαν τίς ἐξετάσεις, μέ τό ἴδιο ἀποτέλεσμα.
Ὅλοι τότε πέταξαν ἀπό τήν χαρά τους γιά τό γεγονός καί ἡ θεία τοῦ νεαροῦ δέν ἤξερε πῶς νά εὐχαριστήση τόν Ὅσιο Νικηφόρο καί φώναζε· «Αὐτό εἶναι θαῦμα τοῦ Ἁγίου Νικηφόρου! Αὐτό εἶναι θαῦμα τοῦ Ἁγίου Νικηφόρου!»
Μετά ζήτησε ἀπό τόν γυιό της τόν ἱερομόναχο μία εἰκόνα τοῦ Ὁσίου Νικηφόρου, γιά νά τόν ἔχη γιά προστάτη της.

Ἀνυσία Μητράκου

Ἡ Ἀνυσία Μητράκου γράφει: Ἕνα νεαρό ζευγάρι Ὀρθοδόξων φίλων μου ἀγωνίζονταν πολύ στόν γάμο τους, στό σημεῖο νά εἶναι καί οἱ δύο δυστυχισμένοι καί νά σκέπτωνται τό διαζύγιο. Στράφηκα στόν ἅγιο Νικηφόρο γιά βοήθεια καί διάβαζα μία Παράκληση σέ αὐτόν καθημερινά ἐπί 40 ἡμέρες. Πρός τό τέλος τῶν 40 ἡμερῶν, ἡ σχέση τοῦ ζευγαριοῦ ξαφνικά βελτιώθηκε καί ἄρχισαν νά ἀγαποῦν ὁ ἕνας τόν ἄλλο ὅπως στήν ἀρχή. Σήμερα εἶναι εὐτυχισμένοι μέ δύο παιδιά.
Μία ἑλληνίδα καθηγήτρια (καί σύμβουλός μου στό πανεπιστήμιο) εἶχε ξαφνικά διάγνωση προχωρημένου καρκίνου τοῦ ἐντέρου. Αἰσθάνθηκα ὅτι ὁ ἅγιος Νικηφόρος μποροῦσε νά τήν βοηθήση, ἀλλά δέν ἤξερα πῶς νά τῆς τόν συστήσω. Ἤξερα ὅτι ἦταν Ὀρθόδοξη, ἀλλά δέν ἤξερα τήν σχέση της μέ τήν Ἐκκλησία. Περίμενα μερικούς μῆνες, καί ὕστερα, ἀφοῦ ἐπισκέφθηκα τό μοναστήρι τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς, ἀποφάσισα νά ἀγοράσω ἕνα ἀντίτυπο τοῦ βίου τοῦ ἁγίου Νικηφόρου γιά ἐκείνην, καί ἄφησα τό βιβλίο στήν πόρτα της μέ ἕνα σημείωμα. Λίγες ὧρες ἀργότερα, ἔλαβα ἕνα email ἀπό αὐτήν: εἶχε παραλάβει τό βιβλίο καί, βλέποντας τήν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου, ξέσπασε σέ δάκρυα ἀνακουφίσεως. Ἄρχισα νά διαβάζω τήν Παράκληση στόν ἅγιο Νικηφόρο καθημερινά καί ἡ καθηγήτρια ἄρχισε νά διαβάζη τόν βίο του. Μέσα σέ μία ἑβδομάδα, ἡ καθηγήτρια μοῦ ξαναέστειλε μήνυμα: εἶχε μόλις ἐπιστρέψει ἀπό τόν ὀγκολόγο της, καί οἱ τελευταῖες ἐξετάσεις ἔδειχναν ὅτι ὁ καρκίνος της εἶχε συρρικνωθῆ σέ βαθμό πού νά εἶναι ἀόρατος, καί τώρα μποροῦσε νά ἐγχειρισθῆ. Ἔκανε τήν ἐγχείρηση μέ ἰδιαίτερη ἐπιτυχία. Ὁ χειροῦργος τῆς εἶπε, ὅτι ὑπῆρχε μόνο 5% πιθανότης νά πάη τόσο καλά ὅπως πῆγε, καί περιέγραψε τήν ἀνάρρωσή της ὡς «θαῦμα». Εἶχε μαζί της στό νοσοκομεῖο τό βιβλίο τοῦ ἁγίου Νικηφόρου καί εἰκόνες τῆς Παναγίας καί τῆς ἁγίας Αἱκατερίνης, καί πιστεύει ὅτι οἱ εὐλογίες τους τήν βοήθησαν σέ ὅλη τήν διαδικασία. Τώρα εἶναι ἀπαλλαγμένη ἀπό καρκίνο.

Ἱερός Ναός Παμμεγίστων Ταξιαρχῶν τῆς Ἑλληνικῆς Ἀστυνομίας

Γιά μία θαυμαστή ἐμφάνιση τοῦ ἁγίου Νικηφόρου τοῦ Λεπροῦ στόν Ἱερό Ναό Παμμεγίστων Ταξιαρχῶν τῆς Ἑλληνικῆς Ἀστυνομίας (Μεσογείων 96), ἔχουμε τήν μαρτυρία τοῦ ἱερέως πού τήν βίωσε: Στίς 4 Ἰανουαρίου 2019 τό πρωΐ, ἑορτή τοῦ ἁγίου Νικηφόρου τοῦ Λεπροῦ, ἐτελεῖτο ὁ ὄρθρος ἀπό τόν ἱεροκήρυκα τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας ἀρχιμανδρίτη Νεκτάριο Κιοῦλο. Στό κέντρο τοῦ ναοῦ εἶχε τοποθετηθεῖ ἡ εἰκόνα καί ἕνα τεμάχιο λειψάνου τοῦ ἁγίου Νικηφόρου.
Στό τέλος τοῦ ὄρθρου, εἰσῆλθε στό ἅγιο Βῆμα ἕνας ἄγνωστος μοναχός, πού χαιρέτησε τόν π. Νεκτάριο καί ἐκάθισε σέ μία γωνία τοῦ Ἱεροῦ. Ὅταν ὁ ἱερέας τόν ἐρώτησε, ἀπό ποῦ ἔρχεται, ὁ μοναχός ἀπάντησε, «μέ λένε Νικηφόρο καί ἔρχομαι ἀπό τήν Κρήτη γιά νά ἐπισκεφθῶ τά πνευματικά μου παιδιά». Ἐκείνη τήν ὥρα, στόν ναό εὑρίσκετο μόνον ὁ ἱερέας μέ δύο ἱεροψάλτες βοηθούς. Ὅπως δήλωσε ὁ π. Νεκτάριος, μόλις ἐπέστρεψε στό Ἱερό ἀπό τό θυμίαμα μέ τό καντζίο στήν Πρώτη Ὥρα τῶν Θεοφανείων, ὁ ἄγνωστος μοναχός εἶχε ἐξαφανισθῆ καί μία ὑπέροχη εὐωδία εἶχε κατακλύσει τόν ἱερό ναό.
Ὑπενθυμίζουμε ὅτι στόν ναό, πού ἐλέγχεται γιατί εἶναι σχετικά μικρός, εὑρίσκοντο 5-6 ἄτομα πού δέν ἀντελήφθησαν τήν παρουσία τοῦ μοναχοῦ, ἐνῶ ἀνοικτή ἦταν μόνο ἡ κεντρική εἴσοδος τοῦ ναοῦ. Εὐχαριστοῦμε τόν Ἅγιο καί εὐχόμαστε νά σκέπη καί νά εὐλογῆ ὅλους μας.

Scroll to Top